Otrovano proljeće
Prva samostalna zbirka pesama Vladimira Kovačića. Intimna i melanholična lirika u kojoj se mladalački entuzijazam, ljubav i proleće prepliću sa osećanjima gorčine, razočaranja i zatrovane mladosti u teškom društvenom i ličnom kontekstu.
Vladimir Kovačić (Vinkovci, 1907 – Zagreb, 1959), hrvatski pesnik, esejista i pozorišni kritičar, objavio je zbirku Otrovano proljeće 1938. godine, u izdanju Matice hrvatske. Bila je to njegova prva samostalna knjiga poezije, koja ga je odmah predstavila kao ozbiljnog i prepoznatljivog liričara.
Zbirka je prožeta snažnim osećajem mladalačke čežnje, ljubavne strasti i prolećnog buđenja, ali istovremeno i dubokom gorčinom i razočaranjem. Naslov Otrovano proljeće simbolično izražava fundamentalnu napetost dela: proleće kao metafora za mladost, ljubav i nadu, ali otrovano stvarnošću, društvenim okolnostima, unutrašnjim sukobima i melanholijom. Kovačićeva poezija spaja intimnu liriku sa društvenom svešću, a lirski subjekt je često usamljen, ranjiv i rastrzan između ideala i surove svakodnevice.
Stilski se kreće između moderne introspekcije i tradicionalnijih romantičnih tonova, sa bogatim slikama slovenske prirode, reka i ravnica. Pesme odišu melanholijom, osećajnošću i prefinjenom jezičkom muzikom. Kritičari su pozitivno primili zbirku, ističući iskrenost i lirsku zrelost mladog pesnika.
Otrovano proleće ostaje Kovačićeva najpoznatija zbirka i važan deo hrvatske međuratne lirike. Kasnije su usledile zbirke Putevi i jabuke (1952) i posthumno Ćilibar na suncu (1959). Danas se ceni kao autentičan glas generacije koja je doživela razočaranje u međuratnom periodu i kao retko, traženo antikvarno izdanje Matice hrvatske.
Jedan primerak je u ponudi
