Anatole France
Anatole France (pravo ime Anatole François Thibault), francuski književnik (Pariz, 16. IV. 1844 – Saint-Cyr-sur-Loire, 12. X. 1924). Iako je za života bio slavljen od suvremenika (trajno Proustovo nadahnuće), za noviju je recepciju mnogo manje zanimljiv. Njegov antiklerikalizam, vjera u razum, »nasmiješeni skepticizam« i jasan, klasični stil djeluju pomalo naivno i staromodno u duhovnom, političkom i estetičkom ozračju nakon II. svjetskog rata. Načitani sin pariškoga knjižara ušao je u književnost razmjerno kasno s djelom Zločin Sylvestra Bonnarda (Le Crime de Sylvestre Bonnard, 1881), gdje se miješaju građanska kultura i humanizam s tjeskobama rođenima iz Pariške komune. Istodobno je objavio prvi u nizu autobiografskih romana (Knjiga moga prijatelja – Le Livre de mon ami, 1885; Pierre Nozière, 1899; Mali Pierre – Le Petit Pierre, 1918), u kojima poluizmišljeno djetinjstvo služi tematiziranju pobune protiv poretka, a odatle će niknuti piščevo ljevičarstvo, vjera u socijalizam i osjećaj za društvenu pravdu (Afera Crainquebille – L’Affaire Crainquebille, 1901). Odgojen na djelu Rabelaisa, Montaignea i Voltairea, France je vrstan stilist koji se odlučio za klasičnu mjeru i jasnoću. U političkom životu angažirao se na strani A. Dreyfusa, pozdravljao je ideju socijalizma i Listopadske revolucije. Kao ugledni književni kritičar i kroničar, France je književno konzervativan, unatoč progresivnim političkim stavovima. U mnogobrojnim povijesnim i naprednim romanima (Thaïs, 1890; Pečenjarnica kraljice Pédauque – La Rôtisserie de la reine Pédauque, 1893) France razotkriva stereotipe: o Francuskoj revoluciji u romanu Bogovi žeđaju (Les Dieux ont soif, 1912), ili o oportunizmu Republike (u 4. sv. Suvremene povijesti – L’Histoire contemporaine, 1897–1901). U djelima iz starosti prevladavaju skepsa i ironija (Otok pingvina – L’Ile des pingouins, 1907; Pobuna anđela – La Révolte des anges, 1914). Franceovo je djelo paradoksalno zbog unutrašnjeg protuslovlja: ono odražava građansku kulturnu tradiciju kojoj vrijednosti osporava a predrasude osuđuje, unatoč tomu što joj u estetičkom smislu još pripada. Dobitnik Nobelove nagrade za književnost 1921.
Citiranje: France, Anatole. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2021. Pristupljeno 7. 11. 2023.
Naslovi u ponudi
Crveni krin
Crveni krin (1894.) nije samo priča o zabranjenoj strasti – to je suptilna, ironična freska jednog svijeta u kojem se ljubav, politika i umjetnost prepliću u tankoj, gotovo prozirnoj mreži konvencija i želja.
Mali Pierre
Roman Mali Pierre (1918.) Anatolea Francea autobiografsko je djelo u kojemu autor kroz blagu ironiju i sjećanja oživljava idilične i poučne trenutke vlastitog djetinjstva u Parizu.
Pečenjarnica / Bogovi žeđaju
U romanima „Peć“ i „Božja žeđ“, Anatol Frans pokazuje put od razuma i humanizma do fanatizma, kritikujući društvene predrasude, dogmatizam i zloupotrebu moći.
Savremena historija: Brijest na bedemu
Prvi deo čuvene tetralogije Savremena istorija, koju je objavio francuski dobitnik Nobelove nagrade Anatol Frans 1897. godine. Klasično delo evropskog realizma i satire s prelaza u novi vek.
Savremena istorija
Fransova tetralogija, napisana kroz perspektivu profesora Beržerea, analizira francusko društvo krajem 19. veka. Kroz politiku, intrige i Drajfusovu aferu, razotkrivaju se licemerje, verski dogmatizam i provincijski mentalitet.
Svrakino čudo
U delu autor na duhovit i satiričan način govori o ljudskoj lakovernosti, sujeverju i sklonosti da se obični događaji proglase čudima.
Taida: roman iz aleksandrijskih vremena
Roman Taida, objavljen 1890. godine, jedno je od najpoznatijih dela francuskog nobelovca Anatola Fransa. Delo je inspirisano legendom o Svetoj Taidi Egipatskoj, kurtizani iz 4. veka koja je prešla na hrišćanstvo.
Taida: roman iz aleksandrijskih vremena
Roman Taida, objavljen 1890. godine, jedno je od najpoznatijih dela francuskog nobelovca Anatola Fransa. Delo je inspirisano legendom o Svetoj Taidi Egipatskoj, kurtizani iz 4. veka koja je prešla na hrišćanstvo.