Alberto Moravia

Alberto Moravija (1907–1990) — rođen kao Alberto Pinčerle — bio je italijanski pisac, romanopisac, pripovedač, esejista i novinar. Rođen je 28. novembra 1907. godine u Rimu, gde je i preminuo 26. septembra 1990. Smatra se jednim od najznačajnijih italijanskih pisaca 20. veka, poznatim po psihološkoj analizi likova, društvenoj kritici i istraživanju otuđenosti savremenog čoveka.

Njegovo detinjstvo obeležila je tuberkuloza kostiju, zbog koje je morao da provede godine u sanatorijumima. Tokom oporavka, intenzivno je čitao evropske klasike i razvijao svoj književni izraz. Stekao je slavu već svojim prvim romanom, Ravnodušni (Gli indifferenti, 1929). U njemu prikazuje moralnu prazninu, licemerje i emocionalnu otuđenost buržoaskog društva.

Tokom fašističkog režima suočavao se sa cenzurom i političkim pritiscima. Godine 1941. oženio se spisateljicom Elsom Morante, a tokom Drugog svetskog rata par je proveo izvesno vreme u skrivanju kako bi izbegao progon.

Nakon rata objavio je roman Rimljanka (La romana, 1947), priču o mladoj ženi koja se suočava sa siromaštvom i društvenim ograničenjima. Usledili su romani Neposlušnost (1948), Konformista (Il conformista, 1951) i Prezir (Il disprezzo, 1954), u kojima istražuje odnos između pojedinca i društva, seksualnost, politički oportunizam i raspad međuljudskih odnosa.

Roman Dosada (La noia, 1960) jedno je od njegovih najpoznatijih dela, posvećeno egzistencijalnoj praznini, nemogućnosti istinske komunikacije i otuđenosti. Zbirke Rimske priče (1954) i Još rimskih priča (1959) takođe zauzimaju značajno mesto, pružajući živopisne prikaze svakodnevnog života u italijanskom društvu. Moravija je takođe pisao putopise, eseje i filmske kritike. Njegova dela su često adaptirana za filmsko platno, posebno Konformista, u režiji Bernarda Bertolučija, i Prezir, u režiji Žan-Lika Godara.

Njegov književni stil karakteriše jasnoća izražavanja, psihološka preciznost, ironija i kritika buržoaskog morala. Moravija je ostavio dubok trag u evropskoj književnosti, a njegovi romani ostaju važna svedočanstva o usamljenosti, društvenim kontradikcijama i složenosti ljudskih odnosa.