Stanari

Glavni lik je Hari Leser, jevrejski pisac koji godinama živi sam u trošnoj zgradi, opsednut pisanjem romana i sopstvenom umetničkom misijom. Njegovu samoću prekida dolazak Vilija Sperminta, afroameričkog pisca koji se useljava u istu zgradu. Njihov odnos je u početku zasnovan na međusobnom poštovanju i zajedničkom verovanju u književnost, ali se postepeno razvija u sve dublji sukob. Kako se zgrada raspada, tako se raspada i njihov odnos. Razlike u rasnim, kulturnim i svetonazorskim iskustvima postaju izvor nepoverenja, zavisti i mržnje. Književnost, umesto da ih ujedini, postaje polje borbe za moć i identitet. Roman kulminira nasiljem, ističući tragične posledice nesporazuma i netolerancije. „Stanari“ su alegorijski roman u kome zgrada simbolizuje američko društvo, a sukob između dva pisca odražava šire društvene podele. Malamud dovodi u pitanje mogućnost koegzistencije, granice umetničke solidarnosti i cenu kreativne opsesije, ostavljajući snažnu i pesimističnu poruku o ljudskim odnosima u savremenom svetu.