Doživljaji i putovanja do slobode

Novak opisuje hapšenja i zatvaranje u Zagrebu 1941. godine, fokusirajući se na logor Kerestinec gde su bili zatvoreni komunisti, antifašisti, Srbi i Jevreji. Nakon masovnog streljanja 10 drugova 9. jula (uključujući Božidara Adžiju, Ognjena Pricu i Alfreda Bergmana) u znak odmazde za ubistvo policajca Tiljka, zatvorenici su organizovali bekstvo.

Novak je učestvovao u pripremama: 13. jula, sa prijateljem, ceo dan je vukao teški čamac od Trnja do Savskog kupališta kako bi prevezao grupu (sa Katom Dumbović) i oružje preko reke za akciju. „Vukli smo ga ceo dan... Bio je to toliko težak čamac da nam se činilo kao da je pun kamenja“, piše on. Bekstvo 13/14. jula izvršeno je samo: pod vođstvom Divka Budaka i Andrije Žaje, 5 udarnih grupa je razoružalo stražare (Horvatin ranjen, Bujanović zarobljen), zaplenilo oružje i pobeglo 94 zatvorenika. Kolona se razdvaja; borbe kod Stupničke šume i Obreža: 20+ poginulih, samoubice (Frdelja, Vlahek, Žaja), zarobljeni i streljani 17. jula u Dotrščini.

Preživeli (uključujući Begovca, Božca, Komaricu) beže uz pomoć seljaka da bi se pridružili partizanima. Novak nastavlja svoje putovanje kroz logore Stara Gradiška (gde piše o otporu u drugom delu) i Jasenovac, sve do oslobođenja. Delo spaja intimna svedočanstva sa kolektivnom borbom: glad, mučenje, solidarnost, optimizam nakon napada na SSSR.