Proust i znakovi
Delezovo filozofsko tumačenje Prustovog remek-dela „U potrazi za izgubljenim vremenom“. Delez tumači roman kao sistem znakova i uči kako umetnost proizvodi višu spoznaju kroz znakove ljubavi, sećanja i umetnosti.
Prust i znaci (1964, prošireno izdanje 1970) je Delezova prva značajna knjiga posvećena književnosti i jedno od najuticajnijih filozofskih čitanja Marsela Prusta u 20. veku.
Delez pristupa Prustovom delu kao semiotičar: roman nije priča o sećanju ili vremenu u klasičnom smislu, već mašina za proizvodnju i tumačenje znakova. On razlikuje nekoliko vrsta znakova – znakove sveta (visokog društva), znakove ljubavi (ljubomora kao najveći pokretač tumačenja), znakove sećanja (nevoljna sećanja) i konačno znakove umetnosti, koji su jedini adekvatni jer nas vode ka biću i istini.
Knjiga je podeljena na dva dela: prvi se bavi „šegrtovanjem“ (učenjem) znakova, a drugi razvija Prustovu filozofiju vremena i umetnosti. Ovde Delez prvi put jasno formuliše svoju ideju da je umetnost jedini pravi put ka istini, jer filozofija i nauka to ne mogu postići na isti način.
Delo je napisano kristalno jasnim stilom (mnogo pristupačnijim od kasnijih Delezovih tekstova) i predstavlja prelaz od ranih Delezovih studija ka originalnoj filozofiji. Mnogi smatraju da se ovde već mogu videti ključne teme kasnijeg Deleza: razlika, ponavljanje, virtuelno, događaj i antireprezentativna misao.
Jedan primerak je u ponudi
