Posljednji Stipančići
Ovaj ključni roman hrvatskog realizma prikazuje propast plemićke porodice Stipančić iz Senja, posmatranu kroz prizmu očevog patrijarhalnog despotizma, porodičnih zabluda i društvenih promena 19. veka.
Poslednji Stipančići (Posljednji Stipančići) predstavljaju jedno od najzrelijih i najpoznatijih ostvarenja hrvatskog realizma. U ovom delu, Vjeceslav Novak — koga često nazivaju „hrvatskim Balzakom” — majstorski prikazuje propadanje jedne patricijske porodice u gradu Senju tokom prve polovine 19. veka. Kroz sudbinu porodice Stipančić, autor istovremeno oslikava širi društveno-politički kontekst tog doba: opadanje moći plemstva, uspon građanske klase, kao i politička previranja i sukobe između iliraca i mađarona. U središtu priče nalazi se otac, Ante Stipančić — autokratski i sebi okrenut patrijarh — koji svoje celokupno bogatstvo, nade i ljubav polaže u sina Lucija, slepo verujući u njegovu buduću karijeru i politički uspon. Time on potpuno zanemaruje i ugnjetava svoju suprugu Valpurgu i ćerku Luciju, svodeći ih na ulogu pokornih i podređenih žena unutar porodice. Međutim, Lucijev život u lagodnosti i neodgovornosti u Beču vodi porodicu u potpunu finansijsku i moralnu propast. Posebno je dirljiv lik zapostavljene ćerke Lucije, čija se tragična ljubav i čežnja za slobodom pretvaraju u snažan protest protiv patrijarhalnog ugnjetavanja. Novak vešto prepliće retrospekciju i porodičnu hroniku sa dubokim psihološkim nijansama, stvarajući vanvremensku dramu o lažnom ponosu, srušenim iluzijama i tragičnim porodičnim odnosima.
Jedan primerak je u ponudi
