Ulica večnog vetra
„Ulica večnog vetra“ (1965) jedan je od najzanimljivijih romana hrvatskog pisca Milana Nikolića (1924–1970), poznatog kao „Simenon Virovitički“ i pionira jugoslovenskog krimi žanra posleratnog perioda.
Roman se odvija u Beogradu (što je neobično za Nikolića, koji je često pisao o hrvatskim ili jugoslovenskim motivima), gde nepoznati serijski ubica sistematski ubija crvenokose žene. Žrtve povezuje ova fizička osobina, koja ukazuje na duboku psihopatologiju i bolesnu opsesiju počinioca. Priča prati istragu (verovatno policije ili privatnog detektiva), punu napetosti, lažnih tragova, neočekivanih obrta i mračnih tajni iz prošlosti.
Nikolić ovde kombinuje klasičnu krimi zaplet sa elementima horora i psihološkog trilera: atmosfera je sumorna, beogradske ulice „večito vetrovite“ simbolizuju nemir, prolaznost i neuhvatljivost zla. Motiv crvenokose žene dodaje gotovo fetišistički, bolesni sloj, što roman čini mračnijim od njegovih čisto detektivskih dela poput „Petala na prozoru“ ili „Četiri mrtva šerifa“.
Stil je dinamičan, brzog tempa, sa uticajima Simenona (psihološka dubina) i Spilana (akcija i cinizam), ali sa balkanskim šarmom i retro šarmom 1960-ih. Kritičari ističu složen mehanizam motivacije i mešavinu žanrova, što ga čini jednim od Nikolićevih najcenjenijih naslova među ljubiteljima domaće krimi fikcije. Jedno od ključnih dela jugoslovenskog noar/krimi perioda, sa akcentom na psihopatologiji zla i gradskih nemira.
Jedan primerak je u ponudi
